[AkaFuri] Lie 03 End

posted on 15 Jan 2016 11:38 by akaki-kouga in ShortFicKnB directory Fiction

 

Title :  Lie 03 (end)

 

 

Pairing : Akashi x Furihata

 

 

Rate : PG

 

 

 

 

               

“กรี๊ดดด!! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย! ทำไมตรงนี้ถึงมีน้ำสาดลงมาได้!!”

 

 

จากทางเดินตรงสวนด้านหลังตึก

 

 

หญิงสาวรองประธานนักเรียนถูกสายน้ำเย็นสาดใส่ร่างทั้งร่างลงมาเต็ม ๆ เรือนผมสีดำสวยดัดลอนเปียกลู่ไปกับใบหน้า ลิปสติกและเครื่องสำอางที่แต่งมาบาง ๆ เลอะใบหน้าไปหมด เธอเงยหน้าขึ้นมามองต้นตอของน้ำที่ถูกสาดลงมาจากด้านบน แต่ปรากฏว่าไม่มีอะไรอยู่เลย

 

 

ฟุริฮาตะหันหลังชนกำแพงที่ตัวเองนั่งหลบอยู่พลางหัวเราะนิด ๆ เมื่อเขาทำสำเร็จ รองประธานนักเรียนยังคงบ่นอย่างหัวเสียอยู่ด้านล่าง ซึ่งฟุริฮาตะนั้นแอบอยู่ด้านบนชั้นสามของตึกเรียน เพราะเขาเห็นว่าอีกฝ่ายชอบมาทานข้าวที่นี่กับเพื่อนผู้หญิงอีกสองคนเป็นประจำ

 

 

และอาคาชิก็ไม่มีทางรู้แน่นอน เพราะเจ้าตัวกำลังทำงานอยู่ในห้องประธานนักเรียน

 

               

“เรย์โกะ เป็นอะไรมากหรือเปล่า?”

 

               

“จะไม่เป็นอะไรได้ยังไงล่ะ! อี๋! นี่มันน้ำสกปรกชัด ๆ ฉันคงต้องรีบไปอาบน้ำแล้ว พวกเธอช่วยกันเก็บข้าวของให้เรียบร้อยด้วย!”

 

               

ท่าทางสุภาพเรียบร้อยเป็นผู้ดีมันหายไปไหนหมดแล้วล่ะนั่น คงเพราะบริเวณนี้ไม่มีคนอยู่เลยนอกจากพวกเธอสามคนถึงได้แสดงท่าทางแบบนั้นออกมาได้

 

               

พอได้เห็นหงส์งามตัวเปียกม่อล่อกม่อแลกแบบนี้แล้ว ฟุริฮาตะก็รู้สึกดีไปอีกแบบ คงเพราะเหมือนได้แก้แค้นให้ใครบางคนด้วยล่ะมั้ง

 

               

แต่การกลั่นแกล้งมันยังไม่หยุดแค่นี้หรอกนะ

 

               

“นั่นประธานนักเรียนกับรองประธานนักเรียนนี่นา ทั้งคู่ดูเหมาะสมกันจริง ๆ เลยนะ”

 

               

“ฉันก็ว่างั้น”

 

               

เสียงชื่มชมยังคงดังออกมาไม่ขาดปากนักเรียนในบริเวณนั้น ฟุริฮาตะที่กำลังจะเดินผ่านไปทางโรงอาหารก็เจอเข้ากับสองคนนี้เข้าพอดี เรย์โกะส่งยิ้มมาให้ตามปกติ แต่ดูก็รู้แล้วว่ามันเป็นยิ้มเสแสร้งชัด ๆ

 

               

“ช่วงนี้เป็นยังไงบ้างโคคิ ฉันไม่ค่อยเห็นหน้านายเลยนะ ตอนเลิกเรียนนายก็หนีกลับไปก่อน”

 

               

“ฉันก็แค่รีบกลับไปช่วยแม่เท่านั้นเองน่า นายนี่คิดมากจัง” การสนทนายังคงเป็นไปอย่างไหลลื่น จนกระทั่ง

 

               

“กรี๊ดด!”

 

 

รองประธานนักเรียนลื่นล้มลงไปต่อหน้านักเรียนทั้งหมู่คณะในบริเวณนั้น ฟุริฮาตะก้าวถอยหลังออกมาสองสามก้าว หลบออกมาจากจุดเกิดเหตุเพื่อไม่ให้โดนลูกหลงในความซุ่มซ่ามของตัวเอง

 

               

“เรย์โกะซังเป็นอะไรมากมั้ย?”

 

 

อาคาชิยื่นมือเข้าไปดึงตัวเด็กสาวที่ลื่นล้มลงไปนั่งกับพื้นโดยไม่มีใครช่วยรับเพราะมันกะทันหันเกินไป แม้แต่อาคาชิที่ยืนอยู่ในบริเวณนั้นก็ยังรับไม่ทัน

 

 

“ไม่เป็นไรค่ะ”

 

               

ฟุริฮาตะยิ้มแหย ๆ เมื่อ ถูกสายตาอำมหิตจากรองประธานสาวส่งมาให้เขา แน่นอนว่ามันสมควรได้รับแล้ว ในเมื่อพอเธอเดินเข้ามาใกล้มันก็ได้จังหวะพอดี ฟุริฮาตะเลยขัดขาเจ้าตัวไปหนึ่งที

 

               

อย่าหาว่าเขาร้ายกาจเลย ในเมื่อเธอดันมาหลอกอาคาชิก่อนแบบนั้น และดูเหมือนว่าเรย์โกะจะรู้ตัวการของเรื่องทั้งหมดเข้าให้แล้ว

 

 

“เมื่อกี้เพื่อนของคุณขัดขาฉัน คุณไม่เห็นหรอกเหรอ!” เธอหันไปโวยวายใส่อาคาชิ

 

               

“เธอบอกว่าโคคิเป็นคนขัดขาเธอหรือเรย์โกะซัง? เขาไม่ทำเรื่องแบบนั้นหรอกนะ”

 

               

ถึงอาคาชิจะพูดแก้ตัวให้ แต่ทำไมฟุริฮาตะรู้สึกเหมือนกำลังโดนศรแทงอกอยู่เลยล่ะ...

 

 

“ทุกคนก็เห็นใช่มั้ยว่าเธอลื่นล้มเอง ดูท่าว่าผมคงต้องให้คนคอยดูแลทางเดินให้ดีกว่านี้ซะบ้างแล้ว” ประธานนักเรียกหันไปถามความเห็นนักเรียนคนอื่นในบริเวณนั้นซึ่งต่างก็พยักหน้าไปตาม ๆ กัน ว่าเธอคงจะลื่นล้มเอง

 

               

แต่จริง ๆ แล้วตอนนั้นก็ไม่มีใครสนใจเรื่องทางเดินหรอก เพราะจุดสนใจก็ไปอยู่ที่สองคนนี้กันหมด

 

               

อาคาชิหันไปมองฟุริฮาตะพลางยิ้ม “ใช่มั้ยโคคิ? นายว่าวันนี้พื้นมันลื่นแปลก ๆ หรือเปล่า?”

 

               

“เอ่อ...อื้ม...คงงั้นมั้ง”

 

 

ในเมื่ออาคาชิบอกมาแบบนี้ก็ขอตามน้ำไปหน่อยแล้วกัน ถึงไม่รู้ว่าอาคาชิสังเกตเห็นจริงหรือเปล่า แต่ในเมื่อเจ้าตัวไม่คิดจะพูด ฟุริฮาตะก็จะทำเป็นไม่รู้ต่อไป

 

               

“ฉันเดินไม่ไหวน่ะค่ะ ช่วยพาไปห้องพยาบาลหน่อยนะคะ” เด็กสาวพยายามยืนขึ้นแล้วเกาะแขนประธานหนุ่มเอาไว้แน่น

 

               

“ได้สิ”

 

               

แค่ลื่นล้มแค่นั้นมันไม่เจ็บขนาดนั้นหรอกนะ...แล้วอาคาชิก็ยังไปตามใจแบบนั้นอีก...ไม่สิ ก็คนเป็นแฟนกันก็คงต้องดูแลกันดี ๆ อยู่แล้วนี่นะ

 

               

อาคาชิช่วยพยุงให้เรย์โกะยืนขึ้นมาดี ๆ ได้ ก่อนจะหันไปพูดกับสมาชิกสภานักเรียนที่ยืนอยู่แถวนั้น

 

               

“ผมฝากพารองประธานไปที่ห้องพยาบาลก่อนนะ เดี๋ยวผมจะตามไป”

 

               

“ได้ครับ”

 

               

อ้าว...ไม่ช่วยพาไปส่งให้อย่างที่คิดแฮะ

 

               

ฟุริฮาตะเห็นเรย์โกะทำหน้าไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนจะเก็บสีหน้าเมื่อเห็นว่าคนอื่น ๆ ต่างก็จ้องมองตัวเองอยู่ อาคาชิเดินเข้ามาหาเขา ก่อนจะเอาเอกสารปึกหนึ่งส่งมาให้

 

 

“ช่วยผมยกนี่ไปไว้ในห้องกรรมการนักเรียนหน่อยนะ”

 

               

“ได้สิ” ฟุริฮาตะพยักหน้าง่าย ๆ

 

               

เดินมาเพียงไม่นานทั้งสองคนก็เข้ามาถึงห้องกรรมการนักเรียน อาคาชิวางเอกสารปึกหนึ่งลงข้างเอกสารกองอื่น ๆ แล้วเดินมาเอาเอกสารที่ฟุริฮาตะถืออยู่กองหนึ่งลงไปวางทับกันกับกองล่าสุด

 

               

“นายคิดจะทำอะไรกันแน่น่ะโคคิ?”

 

               

“หืม...ฉันทำอะไรไปเหรอเซย์?”

 

 

ฟุริฮาตะเผยยิ้มมุมปาก แต่จริง ๆ แล้วในใจตอนนี้เริ่มเหงื่อตก ก็กะไว้อยู่แล้วว่าอาคาชิต้องสังเกตเห็นล่ะนะ แต่พอเห็นว่าคนเยอะแบบนั้นคงไม่สังเกตก็ดันถูกรู้เข้าจนได้

 

                 

“อย่ามายิ้มไร้เดียงสาแบบนั้นให้ผมเห็นเชียวนะ”

 

               

ใครมันไปยิ้มแบบนั้นให้นายเห็นมิทราบครับ!

 

 

“นายปิดบังผมไม่ได้หรอก ขนาดแค่นายตัดเล็บหรือเล็มปลายผมนิดหน่อยผมยังรู้เลย แล้วอย่าว่าแต่เวลานายเดิน หรือเปลี่ยนท่าทางการกระทำทั้งร่างกายของนายผมก็สังเกตเห็นหมดนั่นแหละ”

 

 

อาคาชิหรี่ตามองเด็กขี้โกหกตรงหน้า ถึงโกหกไม่เก่งแต่ก็ยังจะทำ

 

               

“นายเล่นพูดแบบนั้นออกมาฉันก็ขนลุกเป็นเหมือนกันนะเซย์ นี่ตานายเป็นกล้องจับผิดตัวฉันหรือไง”

 

 

ฟุริฮาตะทำท่าขนลุกขนพองสยองเก้าจนอาคาชิคิ้วกระตุก

 

               

ถ้าอาคาชิรู้ขนาดนั้น ทำไมถึงไม่บอกเลยล่ะว่าเขามีไฝตรงไหนบนตัวบ้าง...แต่ช่างเถอะเพราะมันดูจะไร้สาระเหลือเกิน

 

               

“ก็คงงั้นมั้ง” อาคาชิตอบรับง่ายๆ

 

               

“ว่าแต่โคคิ...อย่าทำแบบนั้นอีกนะ ถ้าเกิดมีคนเห็นขึ้นมาแล้วผมเกิดช่วยแก้ตัวให้ไม่ได้จะทำยังไง” นิ้วเรียวจิ้มหน้าผากอีกฝ่ายแรง ๆ พลางดุไปอีกระลอกหนึ่ง หัวคิ้วฟุริฮาตะชนกันนิด ๆ

 

               

“ฉันไม่ได้ตั้งใจทำนะ แค่ขาฉันมันไปเกี่ยวเรย์โกะซังเท่านั้นเอง”

 

               

“งั้นหรือเด็กดื้อ”

 

               

“งือ...เซย์อย่าทำแบบนี้นะ ฉันไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว”

 

               

“งั้นหรอกเหรอ? แต่ผมไม่เห็นว่าโคคิจะโตขึ้นจากเมื่อก่อนเลยสักนิด”

 

               

“ว่าไงนะพ่อคุณชายหลงตัวเอง! ฉันตัวสูงขึ้นจากเมื่อก่อนตั้งเยอะนะ แล้วฉันก็กินนมเยอะกว่านายด้วย แต่ไหงถึงสูงกว่าฉันได้เนี่ย!”

 

               

อาคาชิหัวเราะนิด ๆ ให้กับท่าทางน่ารักแบบนั้น “พยายามสูงให้ได้มากกว่าผมก่อนสิแล้วค่อยเอามาอวด”

 

               

“อย่ามาท้านะบอกไว้ก่อน!”

 

 

อาคาชิหัวเราะอีกแล้ว หลังจากนั้นเจ้าตัวก็ขอตัวออกไปก่อน แล้วยังบอกอีกว่าจะให้เขานั่งเล่นอยู่ในนี้ไปก่อนก็ได้ แต่ใครมันจะไปอยากอยู่คนเดียวนาน ๆ กันล่ะ

 

 

 

 

               

 

 

“นายนี่มันกล้ามากเลยนะที่ทำกับฉันแบบนี้!!”

 

 

น้ำเสียงโกรธเกี้ยวดังมาจากเด็กสาวด้านหลังฟุริฮาตะ ซึ่งแถวนี้เป็นตู้เก็บรองเท้าของนักเรียนชายซึ่งไม่มีคนอยู่ ฟุริฮาตะแค่ได้ฟังก็รู้แล้วว่าเป็นใครที่กำลังพูดอยู่กับตัวเอง

 

               

“แต่ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนี่นา ในเมื่อเธอเป็นคนเริ่มก่อนเองนะ เรย์โกะซัง”